همه ما کارشناسیم
همه ما کارشناسیم
برخی از کارها هستند که بسیار آسان هستند و برخی از کارها بسیار سخت .سختی و اسانی کارها در جوامع و فرهنگی ها مختلف میتواند متفاوت باشد . منظور از کار نه به معنی منبع در آمد و کار تعریف شده در این مقال میباشد بلکه مد نظر انجام عمل میباشد . شاید به جای کلمه کار بهتر باشد که از کلمه عمل استفاده کنیم . یکی از کارها ی که حداقل در جامعه ما بسیار اسان و سهل می باشد انتقاد کردن است. فرق هم نی کند از که و برای چه . این عادت به یک فرهنگ عمومی در ایران تبدیل شده است . هر کسی در هر مقامی به راحتی و بدون ابا، از هر کسی و هر سازمان و ادارای در هر مکانی راحت بدون دغدغه انتقاد و اظهار نظر کارشناسی میکند. کافی است در یک جمع که ماهیت جمعی آن زیاد هم فرق نمی کند که مثلا جمع دانشجوئی باشد یا جمع فرهنگی یا کارگری یا کارمندی نوجوانان باشند یا پیران طایفه نسوان باشد یا مردان یک موضعی را طرح بکنی مثلا بگوی که سیاست اقتصادی دولت اشتباه است. بلافاصله خواهی دید که همه وارد بحث شده و نظرات کارشناسی ارائه میدهند. که خود ادم اسمیت(نظریه پرداز اقتصادی ) هم هاج وواج می ماند .و جالبتر اینکه در این مباحث همدیگر را محکوم به جهل در این مورد موضع هم میکنیم و اظهار میداریم که من در این مورد مطالعات فروانی دارم . و در مقابل این پرسش شما که میتوانی نام دو کتاب را در خصوص اقتصاد بگوی حتما خواهی شنید که لازم به خواندن کتاب نیست از مقاله های اینترنت استفاده کرده ام .
بارها ما دیده ایم در میز گردهای سیاسیپخش شده از شبکه خبر یا شبکه های ماهوارهای سئوال غیر از مبحث مطروحه پرسیده شده که کارشناس از جواب به ان امتناع کرده که در تخصص من نیست . مانند سئوال از اوضاع ترکیه در بحث کشور افغانستان .
متاسفانه یکی از حوزه های که همه خود را بدون هیچ ترسی و دلهره ای محق شرکت دران میدانند مسائل روانشناسی و روانشناختی و رشد و تربیت میباشد و شاخه دیگر سیاست میباشد که همه در ابین دو مقوله خود را صاحب خانه و کارشناس میدانند . به همین دلیل است که در جمع دو نفری ما جای برای مباحثه حتما وجود دارد . حداقل در این دو مقوله هرچند فرهنگ هم چنین شرایطی را دارا میبتشد . ما مردم ایران ذاتا بحث را دوست داریم و از افراد منتقد خوشمان میاید .
اما از کارهای بسیار شاق در کشور ما ارائه پیشنهاد و راه کار است که تقریبا اکثز قریب به اتفاق مردم وارد این مقوله نمی شند . پس ازشنیدن کلی انتقاد اگر از شخص انتقاد کنند خواهش بکنیم که با توجه به اطلاعات فاخر در زمینه مثلا گرانی راهکار هم ارائه فرماید . امکان ندارد که راه کار هم ارائه دهد حتما با این جواب روبرو خواهیم شد که این را باید دولتمردان و کارشناسان جواب بدهند و چاره اندیشه کنند . من که کارشناس نیستم
بارها شده است که پرسشنامه برای شما داده شده که در اخر ان نوشته شده که در صورت داشستن پیشنهاد این قسمت را پاسخ بدهید . و ما مثل بارهای قبل به ان قسمت پاسخ نداده ایم . چرا که بلد نیستیم .
از کارهای شاق دیگر نوشتن میباشد . کسانی که در گفتار مطالبی را ارائه میکنند اگر از انها خواسته شود که مطالب فاخر خود را مکتوب ارائه فرمایند . به نوعی طفره خواهند رفت و از نوشتن امتناع خواهند کرد . ما برروی فرهنگ نگارش پل سخنرانی و بر روئی فرهنگ پیشنهاد پل انتقاد زده ایم .
این روزها به انتخابات نزدیک می شویم و کاندیدها برای شناسندن خود برای مردم از راه های مختلفی استفاده خواهند نمود .که متاسفاته یکی از انها همین راه انتقاد از دیگران و گذشتکان و دولتمردان فعلی و قبلی خواهد بود. یعنی اسان ترین راه جلب مشتری . باید اگاه باشیم که کاندیدها هم مثل ما فرهنگ جذاب انتقاد را خوب می شناسند و از راه انتقاد بر دیگران که نزد ما پسندیده است وارد میشوند . بهتر ان است که در این موارد خواستار ارائه برنامه و راهکار از طرف کاندیدا به صورت مکتوب باشیم و اگرکاندیدای توانست به دنبال انتقادات شفاهی راهکار کتبی ارائه دهد . ان وقت با تعمل بیشتر به سخنان وی اندیشه کنیم .
شاهد تاریخی : میگویند در زمان یکی از شاهان قاجار به احتمال زیاد ناصر الدین شاه وی از وزیر سئوال کرد به نظر تو کدام شغل در ایران بیش از همه میباشد . وزیر گفت از همه بیشتر در ایران حکیم داریم شاه متعجب پرسید ما که همیشه با کمبود حکیم و پزشک روبرو هستیم . چگونه این حرف را میزنی وزیر گفت امتحان بفرماید در پیش نزدیکان بفرماید پایم درد میکند شاه نیز چنین کرد همه افراد حاضر در ان جلسه درمانی را برای شاه ارائه دادند .
شاهد عینی . دکتر فلانی متخص بیماریهای عمومی ،اطفال،پوست و مو ،اعصاب و روان و غیره
