خبرنگار افغانی
این توصیفات حقیر مال خبر نگار افغانی است هر گونه مشابهت آن با خبر نگار ایرانی غیر عمدی و ذهنیت خواننده می باشد والا من منظورم همان افغانستان است .
خبر نگاران افغان قشر بسیار زحمت کشی هستند که سالهای سال است هنوز بیمه نشده و اکثر آنها مورد استعمار صاحبان امتیاز،صاحبان قدرت و صاحبان پول هستند . در کشور افغانستان به برخی از خبرنگاران ماهی صد هزار تومان(معادل این به افغانی ) پول میدهند و از او میخواهند که هم خبر بنویسید هم خبر بدهد هم ویرایش کند و هم صفحه آرائی کندو صفحه تا کنی(که هنوز در افغانستان دستی انجام میگیرد ) توزیع و جمع آوری برکشتی و خیلی کارهای دیگر هم به عهده خبرنگار چند منظوره می باشد .
در افغانستان خیلی از مدیران به خبرنگاران زنگ میزنند وبه آنها حرف های بد ، زشت و رکیک می زنند وحتی انها را تهدید می کنند که پدرت را در می اوریم(اصطلاحی است در افغانستان ) میدهیم از دو گوش آویزانت کنند در معابر عمومی نصف شب یو خت (ناپدیدت ) میکنیم علیه من مطلب مینویس؟!!!! خدا را شکر که در ایران اینگونه مسائل اصلا وجود ندارد .
در افغانستان خبر نگار را با پول می خرند وبه او می گویند یک مصاحبه از من بزن و چهره مرا معکوس آن چیزی که هستم نشان بده تا بهت پول بدهیم در ایران به این گونه عمل رپرداژ یا اگهی خبر می گویند که با آن مقوله از زمین تا آسمان فرق دارد!!! این را هم بگویم که خبرنگار افغانی خیلی وقت ها پول قبول نمی کند وواقعیت ها را می نویسد .
در کشور افغانستان خبر نگاران طوری تحت فشار قرار می گیرند که دست به خود سانسوری میزنند مثلا خبر "ممل افغانی سیصد هزار دلار اختلاس کردو به اعدام محکوم شد " را اینگونه چاپ میکنند "آقای "م الف " به جهت پاره ای توضیحات به دادگاه فراخوانده شدوبه او تذکر داده شد " . این که چیزی نیست برخی از موقع ها خیلی از مطالب را از بیخ و بن بی خیال می شوند .
در کشور افغانستان خبرنگاران تهدید به زندان و محاکمه می شوند و مدیران ارشد که تاب تحمل حرف حق خبر نگاران را ندارند علیه هر بنی بشری که بگوید بالای چشم مسئول ابرو است با استفاده از مشاورین حقوقی اداره خود طرح دعوا می کند . باز خوش به حال ما که مدیران ما آستانه تحملشان بالا است و می توانند قبول کنند که بالای چشمشان میتواند ابرو هم باشد والا با این همه ابروی که مسئولین ما دارند وبرخی هم پرپشت هستند اگر تحمل نمی کردند همه خبر نگاران حتما یک پایشان در محاکم قضای بود خدا را صد مرتبه شکر
تنها در کشور افغانستان است که مسئول خبرنگاران سالی یک بار انها را دعوت میکند و ضمن اینکه به انها کارت پنجاه هزار تومانی میدهند به انها می گوید که هوش و هواسشان را خوب باز کنند مبادا علیه دولت چیزی بنویسند که موجب ضعف دولت در مقابل دشمنان باشد مثلا ننویسند که مرغ در کشور افغان نایاب شده و یا علت الودگی هوا و خشک شدن دریاچه را بررسی و چاپ نکنند که دشمن از این جور چیزها علیه ما استفاده میکند مبادا آب به آسیاب دشمن بریزید .
خلاصه در کشور افغانستان خبر نگاران و خبر نویسان حالا بسیار بدی دارند ما خبرنگاران ایرانی باید قدر مسئولین خودمان را بدانیم و عکس انها را مثل همیشه در صفحه اول بزنیم .
